Rozliczenie roczne PIT-36 - krok po kroku

Zeznanie roczne PIT-36 składają podatnicy, którzy w danym roku podatkowym uzyskiwali dochody opodatkowane według skali podatkowej, których nie rozlicza się w zeznaniu PIT-37.  Formularz PIT-36 jest przeznaczony przede wszystkim dla przedsiębiorców prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, którzy jako formę opodatkowania wybrali ogólne zasady przy zastosowaniu skali podatkowej. Należy przy tym podkreślić, że skala podatkowa to domyślna forma opodatkowania, a jej stosowanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie wymaga spełnienia żadnych dodatkowych warunków. W razie, gdy osoba prowadząca działalność nie zadeklaruje żadnej formy rozliczania podatku dochodowego, zastosowanie ma podstawowa forma opodatkowania obowiązująca w Polsce, czyli opodatkowanie według skali podatkowej.

Deklarację PIT-36 składają:

• przedsiębiorcy opodatkowani według skali podatkowej;
• podatnicy prowadzący działy specjalne produkcji rolnej opodatkowane na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej;
• podatnicy uzyskujący przychody z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub z innych umów o podobnym charakterze, opodatkowane na ogólnych zasadach;
• podatnicy korzystający z tzw. kredytu podatkowego;
• podatnicy uzyskujący przychody z innych źródeł opodatkowanych według skali podatkowej, od których płatnik nie był zobowiązany odprowadzać zaliczek na PIT;
• podatnicy uzyskujący przychody z zagranicy.

W dalszej części opracowania skupimy się na rozliczeniu rocznym PIT-36 składanym przez przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej. Warto w tym miejscu podkreślić, że działalność gospodarcza to działalność zarobkowa, wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, która prowadzona jest we własnym imieniu, bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podatnicy rozliczający się według skali podatkowej są zobowiązani do złożenia zeznania rocznego PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), dokonanych odliczeń oraz należnego podatku dochodowego. W zeznaniu wykazuje się wszystkie dochody opodatkowane według skali podatkowej (których podatnik nie rozlicza w zeznaniu PIT-37), przysługujące odliczenia oraz ostateczną kwotę podatku wynikającą z rocznego rozliczenia. Oznacza to, że jeżeli np. przedsiębiorca, stosujący jako formę opodatkowania skalę podatkową, uzyskuje również dochody z tytułu umowy o pracę, to składa jedno zeznanie podatkowe PIT-36, w którym wykazuje łącznie dochody uzyskane z działalności gospodarczej oraz ze stosunku pracy.

Prawidłowe przyporządkowanie źródeł przychodów do właściwego formularza ma zasadnicze znaczenie dla poprawności rozliczenia. Błędne wykazanie dochodu w niewłaściwym zeznaniu może prowadzić do nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku i powoduje konieczność złożenia korekty zeznania podatkowego. Dlatego przed sporządzeniem PIT-36 należy każdorazowo ustalić, które dochody podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej i tylko te wykazać w tym formularzu.

Skala podatkowa jest podstawową metodą opodatkowania dochodów osób fizycznych w Polsce, a konstrukcja podatku według skali podatkowej ma charakter progresywny – wysokość obciążenia podatkowego zależy od poziomu osiągniętego dochodu i wzrasta wraz z przekroczeniem ustawowego progu podatkowego. Stawka podatku dla tej formy rozliczeń wynosi 12% podstawy opodatkowania do wysokości pierwszego progu podatkowego, natomiast nadwyżka ponad 120 000 zł podlega opodatkowaniu stawką 32%. Podatnikom uzyskującym dochody opodatkowane według skali podatkowej przysługuje kwota wolna od podatku w wysokości 30 000 zł co w praktyce oznacza zastosowanie kwoty zmniejszającej podatek w wysokości 3 600 zł rocznie.

W przypadku opodatkowania według skali podatkowej wysokość podatku uzależniona jest od osiągniętego dochodu. Dochód stanowi przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania, a następnie, po dokonaniu dopuszczalnych odliczeń, podlega opodatkowaniu według progresywnej skali podatkowej. Przedsiębiorca rozliczający się skalą podatkową ma prawo uwzględnić wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania czy zabezpieczenia jego źródła, o ile nie zostały wyłączone z kosztów na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak ustalony dochód podlega opodatkowaniu według obowiązujących progów skali podatkowej, z uwzględnieniem mechanizmu kwoty zmniejszającej podatek.
Osoby prowadzące działalność gospodarczą opodatkowaną według skali podatkowej mają obowiązek samodzielnie obliczać oraz wpłacać zaliczki na podatek dochodowy (miesięczne albo kwartalne).

Przedsiębiorcy stosujący jako formę opodatkowania skalę podatkową mają prawo do korzystania nie tylko z kwoty wolnej od podatku, ale również z szeregu preferencji podatkowych i odliczeń, stanowiących istotny element przy wyborze formy opodatkowania przychodów (dochodów) uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Skala podatkowa jako podstawowa forma opodatkowania w Polsce wiąże się z możliwością zastosowania wszystkich preferencji i ulg przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym zarówno odliczeń od dochodu, jak i odliczeń od podatku. Oznacza to, że przedsiębiorca rozliczający się według skali podatkowej nie jest ustawowo wyłączony z żadnej z dostępnych preferencji podatkowych. Nie oznacza to jednak, że każdy podatnik może skorzystać z każdej ulgi. Prawo do zastosowania konkretnej preferencji uzależnione jest od spełnienia szczegółowych warunków określonych w przepisach, takich jak rodzaj poniesionych wydatków, limit kwotowy, wysokość dochodu, forma opodatkowania czy status rodzinny podatnika. Dopiero spełnienie tych przesłanek pozwala na prawidłowe uwzględnienie odliczenia w zeznaniu PIT-36.

Preferencją dostępną wyłącznie dla podatników opodatkowanych według skali podatkowej jest możliwość wspólnego rozliczenia z małżonkiem albo w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko, po spełnieniu ustawowych warunków. Wspólne rozliczenie z małżonkiem może być szczególnie korzystne w sytuacji, gdy jeden z małżonków osiąga niskie dochody (np. nieprzekraczające kwoty wolnej od podatku) albo gdy małżonkowie uzyskują dochody w różnych progach podatkowych. Mechanizm polegający na łącznym ustaleniu dochodu i obliczeniu podatku w podwójnej wysokości od połowy łącznych dochodów może w takich przypadkach prowadzić do znacznego obniżenia łącznego zobowiązania podatkowego. Należy przy tym pamiętać, że niedotrzymanie ustawowego terminu złożenia zeznania może skutkować utratą niektórych preferencji podatkowych. W szczególności podatnik, który złoży PIT-36 po terminie, traci prawo do wspólnego rozliczenia z małżonkiem albo do rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Z tego względu dochowanie terminu ma istotne znaczenie nie tylko dla uniknięcia odsetek od zaległości podatkowej, lecz także dla zachowania prawa do preferencyjnych form opodatkowania.

Podatnik składający PIT-36 po spełnieniu warunków ustawowych może skorzystać m.in. z:

• odliczenia składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne;
• odliczenia straty z działalności gospodarczej z lat ubiegłych;
• odliczenia darowizn przekazanych na cele określone w ustawie (np. na rzecz organizacji pożytku publicznego, kultu religijnego, krwiodawstwa);
• ulgi rehabilitacyjnej;
• ulgi termomodernizacyjnej;
• ulgi z tytułu wpłat na IKZE;
• ulgi prorodzinnej (na dzieci);
• ulgi na internet;
• ulgi na powrót,
• ulgi dla młodych;
• ulgi dla rodzin 4+;
• ulgi dla pracujących seniorów;
• ulgi badawczo-rozwojowej (B+R);
• preferencyjnego opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP BOX).

Zakres dostępnych ulg, możliwość rozliczania kosztów uzyskania przychodów oraz prawo do preferencyjnych form rozliczenia to elementy, które mają kluczowe znaczenie przy wyborze skali podatkowej jako formy opodatkowania działalności gospodarczej. Opodatkowanie na zasadach ogólnych wiąże się z większym zakresem obowiązków ewidencyjnych, ale jednocześnie daje najszerszy katalog instrumentów pozwalających na optymalizację obciążenia podatkowego w granicach obowiązujących przepisów.

Roczne rozliczenie podatku dochodowego to nie tylko obowiązek ustawowy, ale również podsumowanie całorocznej działalności podatnika. Dobrze przygotowane rozliczenie pozwala uniknąć korekt, wezwań z urzędu skarbowego oraz ryzyka zaległości podatkowej. Kluczowe znaczenie ma odpowiednie przygotowanie dokumentów oraz weryfikacja danych przed przystąpieniem do wypełniania formularza PIT-36.

Przed rozpoczęciem wypełniania zeznania PIT-36 przedsiębiorca powinien:

• zweryfikować, czy wszystkie przychody zostały ujęte w PKPiR oraz czy zostały prawidłowo przyporządkowane do właściwej kolumny;
• sprawdzić kompletność i prawidłowość ujęcia kosztów uzyskania przychodów w PKPiR, zweryfikować ich zasadność, moment potrącalności oraz upewnić się, że każdy koszt posiada prawidłowy dokument źródłowy potwierdzający jego poniesienie;
• ustalić łączną wysokość przychodów osiągniętych w roku podatkowym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej – na podstawie prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów (PKPiR) oraz dokonać jej rocznego podsumowania;
• ustalić, czy uzyskiwał inne dochody opodatkowane według skali podatkowej, w szczególności ze stosunku pracy, umów zlecenia lub umów o dzieło, i przygotować informacje otrzymane od płatników (np. PIT-11), które należy uwzględnić w zeznaniu rocznym PIT-36;
• zweryfikować wysokość zaliczek na podatek dochodowy obliczonych w trakcie roku oraz porównać je z kwotami faktycznie wpłaconymi do urzędu skarbowego i terminem wpłaty zaliczek;
• przygotować dokumenty potwierdzające prawo do ulg i odliczeń (np. potwierdzenia zapłaty składek społecznych, dowody darowizn, potwierdzenia wpłat na IKZE, faktury dokumentujące wydatki objęte ulgą termomodernizacyjną lub rehabilitacyjną itd.);
• ustalić ewentualną kwotę straty z lat ubiegłych podlegającą odliczeniu w danym roku oraz sprawdzić limit jej rozliczenia;
• w przypadku wspólnego rozliczenia z małżonkiem – ustalić łączne dochody oraz zweryfikować spełnienie warunków ustawowych;
• w przypadku zamiaru rozliczenia w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko – zweryfikować spełnienie warunków ustawowych, przygotować dane identyfikacyjne dziecka oraz ustalić, czy ewentualne dochody dziecka nie przekroczyły limitu wyłączającego prawo do preferencji;
• przygotować numer KRS organizacji pożytku publicznego, jeżeli podatnik zamierza przekazać 1,5% podatku;
• sprawdzić aktualność danych identyfikacyjnych, adresowych oraz numeru rachunku bankowego do ewentualnego zwrotu nadpłaty.

Szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowość wyliczenia podstawy opodatkowania, poprawność zastosowania progów podatkowych oraz kwoty zmniejszającej podatek. Weryfikacji wymaga także zgodność sum przychodów i kosztów z prowadzoną ewidencją oraz poprawność wykazanych zaliczek na podatek dochodowy – ich nieprawidłowe obliczenie albo błędne wykazanie w zeznaniu może skutkować powstaniem niedopłaty podatku lub zawyżeniem nadpłaty. Dopiero po przeprowadzeniu powyższej weryfikacji przedsiębiorca powinien przystąpić do wypełnienia formularza PIT-36. Starannie przygotowane dane źródłowe powodują, że samo sporządzenie deklaracji ma charakter techniczny i przebiega sprawnie, a ryzyko konieczności składania korekty zostaje istotnie ograniczone.

Składając roczne zeznanie podatkowe, należy stosować aktualną wersję formularza właściwą dla roku podatkowego, którego dotyczy rozliczenie. Druk PIT-36(32) stosuje się do przychodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 roku.

W części dotyczącej identyfikatora podatkowego podatnik wskazuje właściwy numer identyfikacyjny. Osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej oraz niezarejestrowana jako podatnik VAT posługuje się numerem PESEL. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą lub zarejestrowany dla celów VAT wskazuje numer NIP. W zeznaniu wpisuje się rok podatkowy, za który składana jest deklaracja, a nie rok jej złożenia. Datą złożenia zeznania jest dzień jego wpływu do organu podatkowego albo nadania w jednej z dopuszczalnych form (np. elektronicznie przez system e-Deklaracje lub Twój e-PIT). Przy wyborze sposobu rozliczenia podatku należy określić, czy podatnik rozlicza się indywidualnie, wspólnie z małżonkiem, w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci itd.

W części A należy wskazać właściwy urząd skarbowy według miejsca zamieszkania podatnika na ostatni dzień roku podatkowego. Podatnik zaznacza, czy składa zeznanie po raz pierwszy, czy dokonuje jego korekty. Złożenie deklaracji po raz pierwszy – niezależnie od tego, czy następuje w terminie, czy po jego upływie – stanowi złożenie zeznania. W razie stwierdzenia błędów w uprzednio złożonym formularzu PIT-36 konieczne jest złożenie korekty zeznania podatkowego.

W części B.1. podaje się aktualne dane identyfikacyjne podatnika, zgodne z rejestrem PESEL albo CEIDG. W przypadku zmiany nazwiska lub innych danych w trakcie roku należy wskazać dane aktualne na dzień składania zeznania. W zeznaniu rocznym podatnik podaje także datę urodzenia oraz pełny adres zamieszkania. Jeżeli adres do korespondencji jest inny niż adres zamieszkania, należy wskazać go w odpowiedniej części formularza. W razie korzystania z preferencji wspólnego rozliczenia z małżonkiem w części B.2. należy podać także dane małżonka.

Część C jest przeznaczona na zaznaczenie informacji dodatkowych takich jak np. kwartalny sposób wpłacania zaliczek, wpłata zaliczek w formie uproszczonej czy prowadzenie ksiąg rachunkowych. W części D wpisuje się przychody zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148, 152, 153 i 154 ustawy, np. ulgę dla młodych czy dla rodzin 4+.

W części D wpisuje się przychody zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148, 152, 153 i 154 ustawy, np. ulgę dla młodych czy dla rodzin 4+.

Część E jest przeznaczona do wykazania dochodów albo strat z poszczególnych źródeł przychodów opodatkowanych według skali podatkowej W części E.1 podatnik wykazuje odrębnie każde źródło przychodu, wskazując dla niego:

• przychód,
• koszty uzyskania przychodów,
• dochód (różnica między przychodem a kosztami),
• stratę (jeżeli koszty przewyższają przychód),
• należną zaliczkę na podatek, w tym zaliczki pobrane przez płatnika lub przekazane płatnikowi.

Dane te wykazuje się oddzielnie dla każdego źródła przychodów, co pozwala na prawidłowe ustalenie łącznego dochodu podlegającego opodatkowaniu. Jeżeli podatnik rozlicza się wspólnie z małżonkiem, analogiczne dane dotyczące dochodów i strat małżonka wykazuje się w części E.2 formularza. Natomiast część E.3. jest przeznaczona na dochody małoletnich dzieci (wyłącznie w przypadkach, w których przepisy nakazują doliczenie dochodów dziecka do dochodów rodzica)

Zatem dane w części E wykazuje się w następującym porządku:

• 1. Dochody i straty podatnika;
• 2. Dochody i straty małżonka;
• 3. Dochody małoletnich dzieci.

Część F to odliczenie strat i składek na ubezpieczenia społeczne – w tej części wykazuje się odliczenia od dochodu, w szczególności stratę z lat ubiegłych podlegającą rozliczeniu w danym roku oraz zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne. Należy zachować limity odliczeń oraz sprawdzić, czy strata nie została już rozliczona w poprzednich latach.

Część G to odliczenia od dochodu / zwolnienia – w tej części wykazuje się pozostałe odliczenia od dochodu, takie jak darowizny, IKZE, ulga rehabilitacyjna czy termomodernizacyjna. Wpisuje się wyłącznie kwoty faktycznie przysługujące po uwzględnieniu limitów ustawowych.

W części H ustala się podstawę obliczenia podatku / straty. To część podsumowująca – ustala się podstawę opodatkowania po uwzględnieniu wszystkich odliczeń od dochodu. Kwotę podstawy opodatkowania należy zaokrąglić do pełnych złotych.

W części I następuje obliczenie podatku, czyli na podstawie ustalonej podstawy opodatkowania oblicza się podatek według skali podatkowej (12% i 32%) z uwzględnieniem kwoty zmniejszającej podatek. Część J jest przeznaczona na odliczenia od podatku. W tej części wykazuje się ulgi odliczane od podatku, m.in. ulgę prorodzinną. Należy sprawdzić, czy kwota podatku pozwala na pełne wykorzystanie odliczenia. Część K to obliczenie zobowiązania podatkowego, a więc ustala się tutaj ostateczną kwotę podatku należnego po uwzględnieniu wszystkich odliczeń od podatku.

Część K to obliczenie zobowiązania podatkowego, a więc ustala się tutaj ostateczną kwotę podatku należnego po uwzględnieniu wszystkich odliczeń od podatku.

W części L należy wpisać zaliczki, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy, oraz podatek, o którym mowa w art. 30g ustawy. W praktyce w tej części zeznania rocznego PIT-36 wykazuje się łączną kwotę zaliczek na podatek dochodowy obliczonych i wpłaconych w trakcie roku podatkowego z tytułu działalności gospodarczej, a także – jeżeli występuje – podatek należny od dochodów zagranicznych rozliczanych metodą proporcjonalnego odliczenia. Szczególnie istotne jest, aby kwoty wykazane w tej części odpowiadały faktycznie wpłaconym zaliczkom wynikającym z przelewów do urzędu skarbowego oraz wcześniejszym wyliczeniom podatnika. Należy porównać sumę zaliczek wykazaną w zeznaniu z sumą zaliczek rzeczywiście zapłaconych w trakcie roku, ponieważ rozbieżności mogą skutkować wykazaniem nieprawidłowej kwoty podatku do zapłaty albo zawyżeniem nadpłaty.

Część M to dodatkowy zwrot z tytułu ulgi na dzieci – wypełnia się w sytuacji, gdy przysługująca ulga prorodzinna przekracza kwotę podatku i podatnik ma prawo do dodatkowego zwrotu w granicach zapłaconych składek.

W części N to podatek do zapłaty / nadpłatę / łączny zwrot. Jest to końcowe rozliczenie i wykazuje się tutaj kwotę podatku do zapłaty albo nadpłatę podlegającą zwrotowi.

Część O zryczałtowany podatek dochodowy (art. 44 ust. 1b) dotyczy szczególnych przypadków opodatkowania określonych przychodów w formie zryczałtowanej. Część P odsetki (art. 22e ustawy) – wykazuje się odsetki doliczane w przypadkach określonych w ustawie. Część Q należne zaliczki (art. 44 ust. 1a, 1c i 7) dotyczy szczególnych sytuacji związanych z obowiązkiem wykazania należnych zaliczek. Część R to dochody wykazywane na podstawie art. 45 ust. 3c – obejmuje szczególne dochody wymagające odrębnego wykazania zgodnie z przepisami ustawy.

W części S podatnik może złożyć wniosek o przekazanie 1,5% podatku należnego na rzecz organizacji pożytku publicznego (OPP) – w tej części można wskazać numer KRS organizacji pożytku publicznego oraz (fakultatywnie) cel szczegółowy. Wskazanie tej informacji nie zwiększa podatku należnego, co oznacza, że kwota przekazywana jest z podatku należnego wykazanego w zeznaniu.

Część T jest przeznaczona na dane kontaktowe – podatnik może podać dodatkowe dane kontaktowe, takie jak numer telefonu lub adres e-mail. Podanie tych informacji jest dobrowolne, jednak może ułatwić organowi podatkowemu szybki kontakt w przypadku wątpliwości dotyczących zeznania.

W części U spisuje się informacje o załącznikach poprzez wskazanie liczby dołączonych załączników do zeznania PIT-36, np. PIT/B (dochody z działalności gospodarczej), PIT/O (wykaz ulg i odliczeń), PIT/ZG (dochody z zagranicy) czy inne właściwe formularze. Należy upewnić się, że liczba wykazanych załączników jest zgodna z faktycznie dołączonymi dokumentami, ponieważ brak wymaganego załącznika może skutkować wezwaniem do uzupełnienia zeznania.

Część V dotyczy rachunku do zwrotu nadpłaty. W tej części podatnik może wskazać rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, którego jest posiadaczem albo współposiadaczem, na który ma zostać przekazana ewentualna nadpłata podatku. Jeżeli rachunek został wcześniej zgłoszony do urzędu skarbowego i jest nadal aktualny, nie ma obowiązku jego ponownego wpisywania. Wskazanie rachunku w zeznaniu powoduje aktualizację danych w urzędzie skarbowym.

Część W Karta Dużej Rodziny (KDR) wypełniają podatnicy posiadający Kartę Dużej Rodziny, wskazanie tego uprawnienia w zeznaniu skutkuje skróceniem terminu zwrotu nadpłaty podatku do 30 dni w przypadku złożenia deklaracji drogą elektroniczną.

Ostatnia część formularza X to oświadczenie i podpis podatnika / małżonka / osoby reprezentującej podatnika lub małżonka. Natomiast gdy zeznanie podatkowe jest składane elektronicznie pole dotyczące podpisu odręcznego pozostaje niewypełnione – autoryzacja następuje wówczas w sposób przewidziany dla danej formy elektronicznej.

Przed wysłaniem zeznania warto ponownie zweryfikować kompletność danych, poprawność przeniesienia kwot pomiędzy poszczególnymi częściami formularza oraz zgodność wykazanych wartości z prowadzoną ewidencją i dokonanymi wpłatami. Staranna kontrola końcowa pozwala ograniczyć ryzyko błędów rachunkowych, nieprawidłowego zastosowania ulg lub wykazania niezgodnych kwot zaliczek. Rzetelne sprawdzenie wszystkich elementów rozliczenia przed jego złożeniem zwiększa bezpieczeństwo podatkowe podatnika i minimalizuje ryzyko powstania zaległości podatkowej albo konieczności składania korekty zeznania w późniejszym terminie.

Podatnicy rozliczający się według skali podatkowej i składający zeznanie PIT-36 mają prawo przekazać 1,5% podatku należnego na rzecz wybranej organizacji pożytku publicznego (OPP). Mechanizm ten polega na wskazaniu w zeznaniu rocznym numeru KRS wybranej organizacji oraz ewentualnego celu szczegółowego, na który ma zostać przeznaczona przekazywana kwota podatku.

Należy przy tym podkreślić, że kwota 1,5% nie stanowi dodatkowej wpłaty podatnika. Jest ona wydzielana z podatku należnego wykazanego w zeznaniu rocznym i przekazywana przez urząd skarbowy na rachunek wskazanej przez podatnika organizacji pożytku publicznego. Bardzo istotne jest to, że warunkiem przekazania środków na cele charytatywne jest terminowe złożenie zeznania podatkowego.

Wykaz organizacji pożytku publicznego, na rzecz których podatnicy mogą przekazać 1,5% podatku, jest publikowany przez Ministra Finansów. Zatem podatnik powinien upewnić się, że wskazana organizacja znajduje się w aktualnym wykazie za dany rok podatkowy. W przypadku błędnego numeru KRS lub wskazania organizacji spoza wykazu przekazanie środków nie będzie możliwe.

Zeznanie roczne PIT-36 składa się  po zakończeniu roku podatkowego, w terminie od 15 lutego do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W praktyce oznacza to, że zeznanie PIT-36 złożone przed 15 lutego uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. Ostateczny termin przekazania formularza upływa 30 kwietnia. Natomiast w razie, gdy ustawowy termin przypada w sobotę lub w dzień ustawowo wolny od pracy, termin złożenia zeznania ulega przesunięciu na pierwszy dzień roboczy następujący po tym dniu. Dla celów rozliczenia dochodów za 2025 rok termin złożenia zeznania PIT-36 upływa 30 kwietnia 2026 roku (czwartek).

Zeznanie roczne PIT-36 należy złożyć do urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika na ostatni dzień roku podatkowego, którego dotyczy rozliczenie. Decydujące znaczenie dla określenia odpowiedniego urzędu skarbowego ma stan na 31 grudnia danego roku.

Należy pamiętać, że termin złożenia zeznania jest jednocześnie terminem zapłaty ewentualnej różnicy pomiędzy podatkiem należnym wynikającym z zeznania a sumą zaliczek wpłaconych w trakcie roku podatkowego. Niedotrzymanie terminu może skutkować powstaniem zaległości podatkowej oraz naliczeniem odsetek za zwłokę. Należny podatek wynikający z zeznania PIT-36 wpłaca się na indywidualny mikrorachunek podatkowy.

Zeznanie roczne można złożyć osobiście w formie papierowej w urzędzie skarbowym, składając odręczny podpis lub elektronicznie. W przypadku wysyłki elektronicznej zeznanie można złożyć za pośrednictwem systemu e-Deklaracje, podpisując formularz podpisem kwalifikowanym albo danymi autoryzującymi. W przypadku wysyłki za pośrednictwem systemu e-Deklaracje zeznanie nie może być podpisane Profilem Zaufanym ani przesyłane przez platformę ePUAP – dopuszczalny jest podpis kwalifikowany albo autoryzacja danymi podatnika. W przypadku zeznania rocznego złożonego online, podatnik otrzymuje urzędowe poświadczenie odbioru (UPO) stanowiące dowód skutecznego złożenia zeznania, które jest generowane automatycznie przez system po wysyłce deklaracji PIT-36. Zeznanie podatkowe PIT-36 można również złożyć za pośrednictwem usługi Twój e-PIT polegającej na udostępnieniu przez organy podatkowe wstępnie wypełnionego zeznania. Z usługi tej mogą skorzystać także podatnicy rozliczający w PIT-36 przychody z działalności gospodarczej oraz z działów specjalnych produkcji rolnej. Podatnik ma możliwość zaakceptowania zeznania, jego modyfikacji lub odrzucenia i złożenia własnej wersji.

W przypadku złożenia zeznania online, z którego wynika zwrot podatku podatnik otrzyma zwrot nadpłaconego podatku w ciągu 45 dni  od daty złożenia deklaracji (nie wcześniej niż od dnia 15 lutego). W przypadku zeznania PIT-36 złożonego w formie papierowej w urzędzie skarbowym, podatnik na zwrot czeka dłużej, bo aż 3 miesiące od daty złożenia deklaracji w US. Termin zwrotu nadpłaty zależy więc bezpośrednio od formy złożenia zeznania. W praktyce złożenie deklaracji drogą elektroniczną pozwala znacząco skrócić czas oczekiwania na zwrot środków. Z tego względu, jeżeli z rozliczenia wynika nadpłata podatku, elektroniczna forma złożenia PIT-36 jest rozwiązaniem korzystnym ze względu na krótszy czas oczekiwania na środki.